Wij zijn geen voorstander van ‘laten- huilen’ en werken liever met een liefdevolle aanpak. Je kindje laten uithuilen, zodat het zelf leert slapen, lossen misschien het ‘probleem’ op, maar niet duurzaam. Daarnaast is het niet nodig en doelloos. Dat kindjes gaan huilen als je ze alleen in bed legt, heeft een oorzaak. Soms fysiek, maar vaak ook de timing (kindje voelt zich nog niet moe, of je bent te laat en je kindje is over de moeheid heen). Dus logisch dat je kindje gaat huilen. Maar ook vaak speelt er een afhankelijkheid naar ouders en wordt er veel hulp geboden. Daardoor weet een kindje ook gewoon niet wat het moet doen in bed zonder hulp. Want slapen is een aangeleerde vaardigheid. En als een kindje het nooit geleerd heeft, hoe kan je dan iets verwachten?

Dat zie je vaak bij slaaptrainingen waarbij niet aan álle factoren gewerkt wordt; ze werken van korte duur. Want zodra er een sprong, regressie of ziekte is, kom je erachter dat de slaapbasis niet solide genoeg was en ben je weer terug bij af.

Onze methode is een methode die wél inzoomt op alle factoren. En het uitgangspunt is om je kindje zo min mogelijk te laten huilen. Responsief reageren en vertrouwen en geborgenheid geven is goed voor de hechting met je kindje. Jullie hebben een goed gevoel bij deze aanpak.

Belangrijke voorwaarde is wel dat jullie dus consequent moeten zijn in de aanpak bij stap 2 van het stappenplan. Dus bijvoorbeeld niet de ene keer wel een voeding of bij jullie in bed en dan weer niet. Voeden mag natuurlijk als het voedingstijd is. Maar we gaan de voeding niet inzetten als slaapmiddel. Ook wordt de aanpak die ontstaat vaak wat inconsequent. Eerst troosten, maar uiteindelijk krijgt een kindje toch de voeding, of wordt in bed nemen. Logisch hoor, maar dan is dus wat voorafgaand is geweest is niet van belang. We gaan naar consequentie. Dus troosten en liefde en geborgenheid geven mag, maar dan met je aanwezigheid. Zie daarvoor ook stap 2.